SP ZOZ Szpital Specjalistyczny MSWiA w Jeleniej Górze

Kontakt w choreoterapii

Zmiana wielkości tekstu

Kontakt w choreoterapii

 

Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

Choreoterapia współczesna powstała w Stanach Zjednoczonych Ameryki w latach 40. XX wieku i od tego momentu obserwujemy jej intensywny rozwój. Najnowsza definicja tej formy terapii według American Dance Therapy Associacion (ADTA) określa choreoterapię jako: „terapeutyczne wykorzystanie ruchu jako procesu, poprzez który wspomagana zostaje emocjonalna i fizyczna integracja”. W terapii tańcem można wyróżnić trzy podstawowe funkcje: diagnostyczną, profilaktyczną i terapeutyczną.

 


Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

         Początki choreoterapii, czyli leczniczego wykorzystywania tańca w historii ludzkości są trudne do ustalenia. Najstarsze dowody na znajomość tańca przez ludzi sięgają neolitu (np. skalne malowidła przedstawiające tancerzy), taniec łączył się z rytuałami i obrzędami, będąc jednocześnie częścią kultury i religii. Wykorzystywany był przez szamanów i uzdrowicieli, nie stronili od niego nawet filozofowie – czego najbardziej znanym przykładem jest Sokrates, który uważał, że „dzięki uprawianiu sztuki tanecznej […] ciało jest w lepszej formie, a umysł bardziej giętki i swobodny” , przykłady leczenia tańcem znaleźć można także w Biblii (Stary Testament). Nawet w średniowieczu taniec był odzwierciedleniem idei, religijności i zasad życia codziennego, łącząc w sobie myśl o śmierci i marności życia – czego najsłynniejszym symbolem został „Dance Macabre” (taniec śmierci) autorstwa Jean’a le Fevre’a. Tak, jak zmieniał się duch epoki i ewoluowały idee filozoficzne i naukowe – tak zmieniał się taniec. Niezależnie od kultury, w jakiej powstawał „taniec tradycjonalny” – można zauważyć, że niemal zawsze „pełnił funkcję utrwalania tożsamości i wartości społecznych oraz umacniał wzory interakcji. Taniec był głównym łącznikiem świata materialnego z niematerialnym i uzyskał miano: „ekstazyjnej komunikacji ze światem duchów Taniec towarzyszył wszystkim najważniejszym uroczystościom w życiu człowieka, od narodzin aż po śmierć, z czasem jednak obserwowano zanik jego różnych form (np. tańców żałobnych w kulturze europejskiej) i równoczesne tworzenie się innych, nowych. Obok tańców obrzędowych, religijnych, narodowych, ludowych i dworskich - dziś możemy wyróżnić także taniec klasyczny – balet, taniec wyzwolony czy taniec nowoczesny, ale również tańce związane ze zmieniającymi się kierunkami w muzyce i tworzącymi się subkulturami młodzieżowymi – np. pogo, hip-hop, hause, reggae, techno czy inne. Proces twórczy trwa nadal i trudno jest jednoznacznie ustalić jakie nurty tańca jeszcze powstaną w przyszłości.

 


Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

        W literaturze taniec określany jest jako „zespół zjawisk ruchowych, będących transformacją ruchów naturalnych, powstających pod wpływem bodźców emocjonalnych i skoordynowany z muzyką”. Wpływ tańca na człowieka rozpatrywany powinien być wielowymiarowo, gdyż oddziaływuje „wielokanałowo”, generując równocześnie zmiany w ciele i psychice pacjenta. Muzyka jako bodziec wyzwalający i zachęcający do ruchu – tańca, bezpośrednio oddziaływuje na centralny układ nerwowy. Neurolodzy wskazują na dużą rolę układu siatkowego i limbicznego mózgu w percypowaniu muzyki. Badania fizjologiczne potwierdziły też, że „rezultaty ruchu w tańcu są podobne do […] objawów uzyskanych w stanie przyjemności”, gdyż uaktywniane są hormony odpowiedzialne za „uwalnianie energii i uzyskanie zadowolenia”. Taniec posiada również właściwości ułatwiające koordynację nerwowo-mięśniową, a także synchronizuje aktywność motoryczną z wewnętrznym rytmem (bicie serca, oddech) – co bezpośrednio prowadzi do fizjologicznej harmonii organizmu. Dzięki odpowiednio dobranej muzyce możemy wpływać bezpośrednio na odczucia i emocje wywoływane u pacjenta. Reakcje wywołane w ten sposób potrafią być skrajne – od wzburzenia, poprzez głośny śmiech, aż do oczyszczającego płaczu. Przeżycie katharsis (znane od starożytności) Muzyka wpływa na taniec, a taniec na „człowieka tańczącego”, który nie tylko porusza swym ciałem, ale uruchamia procesy wewnętrzne utożsamiane z psychiką, osobowością czy wręcz duszą. Dlatego właśnie wszyscy psychoterapeuci tańcem reprezentują koncepcję „wzajemnej zależności duszy i ciała”.

 


Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

         Podstawowym założeniem jednej z prekursorek choreoterapii – Marian Chace – brzmiało: „taniec jest komunikowaniem się i przez to zaspokaja ludzkie potrzeby”. Według niej w trakcie tańca pacjent doznaje relaksacji i stymulacji, co pozwala na ekspresję emocji. W tańcu doświadcza też swego ciała, sposobu oddychania, rozpoznaje obszary napięcia mięśniowego, blokującego przepływ emocji i w ten sposób odzwierciedla własną strukturę psychiczną. Skuteczna interwencja terapeutyczna nie polega tutaj na wyuczeniu pacjenta określonych ruchów, ale na gotowości pacjenta do doświadczania siebie – w ten sposób również do głębszego poznania i zwiększenia samoświadomości. Podstawą terapii tańcem jest uzewnętrznienie tych ukrytych uczuć, których nie można wyrazić w sposób werbalny, ale mogą być wydobyte za pomocą rytmu i symbolicznego działania. Mówiąc ogólnie - celem tej terapii – niezależnie od perspektywy teoretycznej – zawsze pozostaje proces a nie produkt. Psychologiczne uczenie pochodzi z procesu ruchu (indywidualnego i grupowego) i interpretacji w związku terapeutycznym, który potem jest analizowany. Terapeuci tańcem w swej pracy skupiają się na kreatywnym aspekcie nieświadomości, stymulując symboliczną ekspresję emocji poprzez ruch i wyobraźnię. Wykorzystując werbalne i niewerbalne informacje, terapeuci tańcem otwierają ścieżkę nieświadomości, przez co następuje niespodziewane połączenie między ideami, ruchem iwyobraźnią. Rozpoznanie nieświadomej zawartości (emocji, fantazji, wyobrażeń) i jej ruchowa integracja ze świadomością pacjenta jest najważniejszym celem tej terapii.

 


Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

W choreoterapii w ujęciu psychoterapeutycznym najczęściej wyróżnia się: taniec, ćwiczenia muzyczno - ruchowe i improwizacje ruchowe przy muzyce.

 

W choreoterapii można wyróżnić wiele technik pracy, łączą one w sobie m.in. takie elementy, jak: ruch autentyczny Mary Whitehouse, improwizacja Blanch Evan, teatr tańca, czy gimnastyka artystyczna i aerobic.

 


Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii


Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

Zalety uczestniczenia w zajęciach choreoterapii:

- ruch i muzyka daje pozytywne zmiany w ciele i psychice osoby tańczącej;

- ruch i słuchanie muzyki wpływają na uwalnianie energii, chęci do działania;

- taniec daje uzyskanie zadowolenia, poczucia przyjemności;

- taniec ułatwia koordynację nerwowo-mięśniową;

- ruch poprawia krążenie, reguluje akcję serca, pogłębia oddech;

- muzyka pobudza naszą wyobraźnię i rozwija ją;

- muzyka wyzwala nowy ruch w ciele tańczącego i zachęca do aktywności;

 - uruchamiany jest wzajemny wpływ takich elementów jak: dusza, ciało, psychika;

- pozytywna atmosfera spotkań poprawia samopoczucie i zachęca do zabawy;

- brak przymusu – osoby uczestniczące w zajęciach mogą zawsze zrezygnować z uczestnictwa w danym ćwiczeniu;

- uruchamiany jest wzajemny wpływ takich elementów jak: dusza, ciało, psychika;

  • można dowiedzieć się czegoś nowego o sobie i nauczyć się nowych umiejętności.

 Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

 

GŁÓWNE CELE CHOREOTERAPII:

·integracja ciało – umysł – dusza,

·uwrażliwienie na potrzeby innych osób i własne,

·zwiększenie świadomości własnego ciała,

·stworzenie atmosfery sprzyjającej współpracy w grupie,

·uczenie radzenia sobie w sytuacjach trudnych,

·rozwijanie umiejętności przewidywania konsekwencji własnych działań,

·doświadczanie siebie w relacji z innymi i siebie w przestrzeni,

·praca z emocjami – ich rozpoznawaniem, wyrażaniem, kanalizowaniem, reagowaniem na emocje innych osób,

·doświadczenie swojej wartości, odrębności, możliwości samostanowienia, stabilizacji,

·wchodzenie w interakcje interpersonalne, możliwość ich kształtowania, zmieniania,

·uczenie szacunku dla siebie i dla innych, asertywności i tolerancyjności,

·kreowanie swojego świata, swoich granic, swoich zasad,

·uczenie się komunikowania pozawerbalnego, wyrażania siebie, zrozumienia innych,

·refleksja, poszukiwanie odpowiedzi, poszukiwanie „swojego miejsca, przestrzeni”,

·tworzenie, rozwijanie potencjału twórczego, ekspresja, przemiana, proces.

 


Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

 

 

Elżbieta Zakrzewska

 

 

Zdjęcie przedstawia zajęcia z choreterapii

dowod

 Baner: Dopalacze. Gdzie szukać pomocy? Najważniejsze numery telefonów.

 

Zapraszamy
do Przedwiośnia

Baner CUMiPZ Przedwiośnie

Obrazek-link do Biuletynu Informacji Publicznej

 

koperta bw